Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

΄
Επιστολή αγανακτισμένου συμπολίτη μας
για το κυνήγι στο Καλλίδρομο

Καλησπέρα,
θα ήθελα να ανφερθώ στο ανεξέλεγκτο κυνήγι αγριόχοιρων που γίνεται κάθε Σαββατοκύριακο στο Καλλίδρομο. Φαντάζομαι ότι συμβαίνει και και στα υπόλοιπα βουνά της περιφέρειάς μας, αλλά στο Καλλίδρομο έχω τη δυστυχία να το ζώ κάθε βδομάδα.

Επισκέπτομαι το βουνό για πεζοπορία, φωτογράφηση και συλλογή μανιταριών πολύ συχνά και το θέαμα δεκάδων κυνηγών σε κάθε στροφή του δρόμου προς τη λίμνη είναι πραγματικά εφιαλτικό. Οι πυροβολισμοί πέφτουν ασταμάτητα από κάθε πλευρά, από νωρίς το πρωί μέχρι το μεσημέρι με αποτέλεσμα τα ζώα να είναι συνεχώς σε κατάσταση πανικού.

Έχω δεί δύο φορές μικρά αγριογούρουνα να τρέχουν αλαφιασμένα από το ανεξέλεγκτο κυνήγι (τη μία φορά μάλιστα πέρασαν επικίνδυνα δίπλα μου), έχω συναντήσει ζαρκάδι στις παρυφές του Ελευθεροχωρίου (προφανώς εξωθημένο εκεί από κυνηγούς και σκυλιά που ακούγονταν στο δάσος) και νιώθω τη βουβαμάρα και τον φόβο του δάσους και των κατοίκων του για τους "λεβέντες πιστολέρο" των χωριών μας.

Αναρωτιέμαι ώς πότε θα συνεχίσει να υπάρχει ζωή σε αυτό το βουνό με αυτούς τους εξαντλητικούς ρυθμούς που κυνηγιέται...

Επίσης αναρωτιέμαι γιατί δεν υπάρχει ένας στοιχειώδης αυτοέλεγχος από τον κυνηγετικό σύλλογο Λαμίας...

Πρίν τρείς εβδομάδες, κυνηγοί (λαθροκυνηγοί μάλλον) τους οποίους γνωρίζω εξ όψεως, έμαθα ότι σκότωσαν λύκο στο Καλλίδρομο. Γνωρίζω επίσης ότι σκοτώνουν αδιακρίτως μωρά αγριογούρουνα και ζαρκάδια. Αρκεί να τα συναντήσουν...

Δεν ξέρω τι μπορούμε να κάνουμε για να περιφρουρήσουμε τη ζωή στα βουνά μας. Αν έχετε κάποια ιδέα, παρακαλώ μοιραστείτε την μαζί μου.

Φιλικά
Αλεξίου Αντώνης
ΛΑΜΙΑ Διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ 29-30 Μαίου
ποδηλασία - πεζοπορία

Γράφει ο Αποστόλης Στεργίου

Μάϊος. Ο καλύτερος μήνας του έτους για του περισσότερους ορειβάτες-φυσιολάτρες. Υπάρχει όμως ένας βασικός προβληματισμός : Τι να πρωτοκάνεις σε 4 ή 5 Σαββατοκύριακα;;; Πεζοπορία; Ποδηλασία; Κατασκήνωση σε λιβάδια;

Την απάντηση σε τούτο τον προβληματισμό ήρθε να δώσει ο αεικίνητος Κωστής Πετρόπουλος από τον Αγ. Κωνσταντίνο με την ομάδα του ΑΠΟΝΤΕΣ. Την ομαδική εξόρμηση στο ομαλό πλην όμως πανέμορφο Καλλίδρομο από κάθε του γωνιά και με κάθε τρόπο!!! Και έτσι η ομάδα που απαρτιζόταν από περίπου 20 άτομα ξεκίνησε με τελικό ραντεβού το λιβάδι με το ένδοξο όνομα ‘’Στέκι του Μπράλου’’ κάπου στα 1000μ. υψόμετρο, το απόγευμα του Σαββάτου 30/05/09.
Η πενταμελής τελικά ομάδα των ποδηλατών, που απαρτιζόταν από τρεις Νίκους, έναν Κώστα και έναν Αποστόλη, έτσι για ξεκάρφωμα, ξεκίνησε περίπου στις τρεις και μισή το μεσημέρι από το Μοναστήρι Αγ. Τριάδας, περίπου 2 χλμ πριν το χωριό Μενδενίτσα. Κινούμαστε πάντα σε χωματόδρομο με δυτικό προσανατολισμό και μετά τα πρώτα 500μ αρχίζει η πρώτη κόντρα. Ο δρόμος είναι σε καλή κατάσταση και ο καιρός ευνοϊκός, στο μεγαλύτερο διάστημα συννεφιά και δροσερό αεράκι στα ψηλά. Περνάμε διαδοχικά από δυο πηγές-ποτίστρες που μας ξεδιψούν από την έντονη προσπάθεια να βγει “εις πέρας” και η τελευταία ανηφόρα, και φτάνουμε μετά από 1.30 ώρα και περίπου 9 χλμ ποδηλασίας, στην πρώτη εποχιακή λιμνούλα του Καλλίδρομου, στην περιοχή Παλιοσουβάλα και σε υψόμετρο 1050μ. Μια μεγάλη στάση εδώ, ακριβώς στην διασταύρωση του μονοπατιού για την ψηλότερη κορφή του βουνού, την Γκιόζα στα 1399μ., μία ώρα δρόμο από εκεί.

Τα υπόλοιπα έξι χλμ της πορείας μας κινούνται σε μεγάλες ευθείες, μικρές και ελάχιστες ανηφόρες και έντονες κατηφόρες που όπως πάντα ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη, ειδικά όταν πρόκειται για ταχύτητες 40 χλμ σε μισοκατεστραμμένους χωματόδρομους. Λίγο μετά την πρώτη λίμνη, γεμίζουμε τα παγούρια μας με παγωμένο νερό σε μία ακόμη από τις πολλές ποτίστρες του βουνού, και με μια έντονη κατηφόρα μέσα σε ελατόδασος πλέον, φτάνουμε στην κύρια λίμνη του Καλλίδρομου, στην περιοχή της Νεβρόπολης και πολύ κοντά στο καταφύγιο. Η δεύτερη λίμνη κρατούσε ακόμα λίγο νερό στο κέντρο της ενώ περικλείεται από εκατοντάδες πολύχρωμα μελίσσια, άλλο ένα χαρακτηριστικό όλης της περιοχής. Λίγα μέτρα ευθείας πορείας ακόμα και φτάνοντας σε διασταύρωση, αγνοούμε τον δεξιό κλάδο που οδηγεί στο Ελευθεροχώρι και κατευθυνόμαστε αριστερά προς το "Στέκι του Μπράλου" που είναι και ο τελικός μας προορισμός.
Την Κυριακή το πρωί μετά από ένα απολαυστικό πρωινό, και αφού αποχώρησαν οι δύο από τους τρεις Νίκους και προστέθηκε ο Κωστής και ο Αδάμ, πραγματοποιήσαμε την εντυπωσιακή κατάβαση εν μέσω ομίχλης, προς το Ελευθεροχώρι αρχικά και την Μονή Δαμάστας αργότερα, διανύοντας τα 9 χλμ σε λιγότερο από μισή ώρα!!Το Καλλίδρομο είναι ένα βουνό που σίγουρα προσφέρεται για ποδήλατο και ήπιας μορφής πεζοπορίας. Δυστυχώς όμως το μεγάλο δίκτυο χωματόδρομων και η ίδια του η ομαλότητα, φέρνει στο βουνό και κάθε ένα από τα γνωστά πλέον "ζώα" που ως γνωστών καταπατούν την αγαπημένη μας φύση, αφήνοντας πίσω κάθε λογής σημάδια, όπως σκουπίδια και ροδιές από τα τζιπ τους στον πυθμένα κάθε εποχιακής λιμνούλας που με το ζόρι προσπαθεί να κρατηθεί μέχρι τα τέλη κάθε Άνοιξης.

Γράφει ο Νίκος Μονέζης:


Το ραντεβού δόθηκε για το Σάββατο το απόγευμα. Τρελή συνάντηση των ΑΛΛΟΥ ΓΙΑΛΛΟΥ και των ΑΠΟΝΤΩΝ στην καρδιά του Καλίδρομου. Ήμουν στο χωριό μου (Αθ. Διάκος) από την προηγουμένη το βράδυ, όπου θα έκανα και έναν γρήγορο Κόρακα μαζί με τον αδερφό μου. Επιστροφή στο σπίτι της γιαγιάς για λίγη ξεκούραση και πάλι στο αυτοκίνητο για το Καλλίδρομο.

Στην Παύλιανη θα πέσω πάνω στον Παύλο Ευαγγελίδη (τον Θείο Παύλο, όπως τον λέει και ο Κώστας ο Μιναχείλης), που πήγαινε για Πυραμίδα Γκιώνας, και θα κατηφορίσω για Μπράλο με τελικό προορισμό το Ελευθεροχώρι. Από κει θα φορτωθώ τα απαραίτητα για την κατασκήνωση του Καλλίδρομου. Ο δρόμος οικείος, τον είχα επισκεφτεί δις για το Ραλι Ακρόπολις, όταν αυτό διέσχιζε τις Λίμνες του Καλλίδρομου και μάζευε άπειρους θεατές, όπου σαν γνήσιοι Έλληνες άφηναν τα σκουπίδια τους, μετά το πέρασμα των «θηρίων».

Μετά από 45 λεπτά πορείας, είμαι το Στέκι του Μπράλου. Ένα καταπράσινο μέρος, στην καρδιά του Καλλίδρομου με ποτίστρα, παγκάκια, και άπειρο χώρο για να φιλοξενήσει όλους τους επισκέπτες (ποδηλάτες, ορειβάτες, τουρίστες, αλλά και αγελάδες) το ίδιο βράδυ.

Ο Κωστής είχε κάνει πολύ καλό προγραμματισμό, είχε φροντίσει για την μεταφορά όλων των πραγμάτων, κατασκηνωτικού υλικού, και το πιο σημαντικό του catering. Περιττό να πούμε για το τι φάγαμε εκείνο το βράδυ. Ρωτήστε τον Αποστόλη. Καλή φωτιά, για τα διαφόρων ειδών κρέατα, σαλάτες, κρασιά, μπύρες και το πιο σημαντικό καλή παρέα. Τα καλύτερα ήρθαν μετά. Επιασε δουλειά το κλαρίνο του Κώστα, το τουμπερλέκι – ντέφι του Μανώλη με δημοτικά τραγούδια. Τι το καλύτερο στη καρδιά της Ρούμελης.

Το γλέντι θα τραβήξει μέχρι τις 02:30 με αποτέλεσμα οι πρώτες ακτίνες του ήλιου να μην είναι αρκετές για το έγκαιρο ξύπνημα μας. Στη συνέχεια, καλό πρωινό, συννενοήσεις για το χωρισμό της ομάδας, σε ποδηλάτες και πεζοπόρους και ραντεβού στη Μονή Δαμάστας.

Το μονοπάτι παίρνει τον δασικό δρόμο και ανεβαίνει σχετικά γλυκά, σε πυκνό δάσος βελανιδιάς για να μπει μέσα στο ελατόδασος του Καλλίδρομου. Στη παρέα μας και η Κατερίνα που δεν μπόρεσε να παρευβρεθεί στη διαδρομή της Γκιώνας. εγκυμονούσα, στον 4ο μήνα, έπρεπε να πάει με το ρυθμό της, για αυτό και προσπαθούσαμε να ελέγξουμε και εμείς το δικό μας. Βγαίνουμε στο πρώτο πλάτωμα, ένα φυσικό μπαλκόνι του Σπερχειού και του Μαλιακού. Συνέχεια του μονοπατιού, περνάμε από ρέμα με χαρακτηριστικό σκούρο πέτρωμα με χαρακτηριστική διασταύρωση για το καταφύγιο του Καλλίδρομου, και προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τους ποδηλάτες και τους άλλους πεζοπόρους, που είχαν επιλέξει διαφορετική διαδρομή. Επεισοδιακή η συνάντηση αφού η άλλη ομάδα προσπέρασε την είσοδο του μονοπατιού και καταηφόρισε για λίγες στροφές. Τέλος καλό όλα καλά.

Ανεβαίνουμε, κόβοντας τον δασικό δρόμο βγαίνοντας στην Παναγιά των Θερμοπυλών. Νέα ποτίστρα - πηγή και ευκαιρία για ξεκούραση. Σιγά – σιγά το ελατόδασος δίνει τη θέση του σε πιο χαμηλή βλάστηση, ένδειξη ότι κατηφορίζουμε στον τελικό προορισμό. Η ζέστη γίνεται έντονη, το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής κουραστικό, φτάνοντας στον ελαιώνα του χωριού. Έξοδος στις Θερμοπύλες, ξεκούραση στην πλατεία, απαραίτητες συννενοήσεις για την συλλογή των αυτοκινήτων, επιστροφή στη Μονή Δαμάστας, μπάνιο στα «καλλυντικά» λουτρά των Καμένων Βούρλων και φαγητό δίπλα στη θάλασσα στον Αγ. Κωνσταντίνο σε γραφική ταβερνούλα. Η βλάβη στο αυτοκίνητο του Κωστή δεν είναι ικανή να χαλάσει τη διάθεση της παρέας και πόσο του ίδιου.

Αρχίζει σιγά-σιγά η μελαγχολία της επιστροφής. Αποχαιρετισμοί και υποσχέσεις για επόμενες συνευρεύσεις.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κωστή για την όλη οργάνωση και σε όλους τους συμμετέχοντες. Ειδική μνεία και στην Κατερίνα που μας τίμησε παρ'ότι εγκυμονούσα

Επειδή μάλλον δεν το ανέφερα, το μονοπάτι που κάναμε ήταν το Μονοπάτι του Εφιάλτη, ή η Ανοπαία Ατραπός, ο δρόμος που επέτρεψε στους Πέρσες να βρεθούν στα νώτα των Ελλήνων στη μάχη των Θρμοπυλών το 480 π.χ. Διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Τετρακίνητα “πανηγύρια” στη Λίμνη Καλλιδρόμου

Η αγανάκτηση είναι το λιγότερο που μπορεί να εκφράσει κανείς στην εικόνα που αντικρίσαμε σήμερα στη Λίμνη του Καλλιδρόμου. Εικόνα οργωμένου τοπίου, με τα τζίπ να κάνουν σούζες μέσα στη λίμνη, στις όχθες της και στην γύρω περιοχή.

Η Λίμνη είναι σε υψόμετρο χιλίων μέτρων περίπου σε ένα εξαιρετικά όμορφο τοπίο ανάμεσα στο πλούσιο δάσος ελάτης και βελανιδιάς. Παρά το μικρό της μέγεθος, έχει μακρά ιστορία και είναι ένας σπουδαίος από οικολογική και φυσική ομορφιά υδροβιότοπος που χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο από όλη την Ελλάδα. Αποτελεί στοιχείο σπάνιας αξίας για την ευρύτερη περιοχή, που δυστυχώς κινδυνεύει να εξαφανιστεί.

Όπως είναι γνωστό τα οικοσυστήματα εμπεριέχουν κοινωνίες εμβίων όντων και φυτών, που ζουν σε αρμονία, όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με το έδαφος, το νερό και τον αέρα. Είναι υποχρέωσή μας να τα προστατεύουμε για να αναπτύσσονται και να κρατούνται στη ζωή. Σε ό,τι αφορά τη Λίμνη, η φροντίδα όλων μας πρέπει να στοχεύει στη διατήρηση της οικολογικής της ισορροπίας με παράλληλη ανάπτυξη δραστηριοτήτων, που να εναρμονίζονται με το φυσικό περιβάλλον και να υιοθετούν την αρχή της βιωσιμότητας.

Δραστηριότητες όπως αυτές που διαφημίζουν και κάνουν οι λεγόμενοι «λάτρεις της εκτός δρόμου οδήγησης», με τα τετρακίνητα «πανηγύρια» στη Λίμνη Καλλιδρόμου, είναι απαράδεκτες!! Και κανείς δεν αντιδρά!! Κι αυτό το λέμε τουρισμό! Έρχονται οι οδηγοί με τα 4Χ4 και οργώνουν κυριολεκτικά το όμορφο τοπίο και το μοναδικού κάλλους δάσος και οργώνουν κυριολεκτικά τη Λίμνη, τα πλούσια βοσκοτόπια με την απίστευτη ποικιλία λουλουδιών, βοτάνων και αρωματικών φυτών, γεμίζουν την περιοχή με σκουπίδια και πλαστικές ταινίες κι αυτό το λέμε τουρισμό. Έ όχι!!

Η ανάγκη για τη λήψη μέτρων είναι άμεση. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό. Να απαγορευτούν αυτές οι δραστηριότητες στο βουνό. Να μπουν ταμπέλες που να ορίζουν τη συμπεριφορά των επισκεπτών. Να τοποθετηθούν μπάρες και να απαγορευτεί η διέλευση αυτοκινήτων εκτός των κεντρικών αρτηριών του βουνού, εκτός των δρόμων που έχουν οριστεί ως τέτοιοι στους χάρτες και που τους έχει χαράξει η δασική υπηρεσία.

Περιμένουμε την άμεση αντίδραση του Δήμου της Αμφίκλειας, του Δασαρχείου και των άλλων αρμοδίων υπηρεσιών αλλά και των Συλλόγων και των Τοπικών Συμβουλίων του Παλαιοχωρίου, του Μπράλου και του Ελευθεροχωρίου.

Λαμία, 8.3.2009

Στέφανος Σταμέλλος
Μέλος των Οικολόγων Πράσινων Διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

ΛΟΥΤΡΑ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΠΡΟΣ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ 11.1.2009

Χρειάζεται πότε πότε καμιά μοναχική πορεία. Η επιλογή για το Καλλίδρομο έγινε για να υπάρχει η δυνατότητα γρήγορης επιστροφής και για να ολοκληρωθεί μια διαδρομή, που την έχουμε αφήσει στη μέση δύο φορές ως τώρα. Και αυτή τη φορά δυστυχώς έμεινε στη μέση. Είχα την ελπίδα ότι θα συναντήσω ή θα έριχνε χιόνι. Να το χαρώ λίγο. Αλλά δεν…. Γενικά δεν ήταν η καλύτερη μέρα για βουνό… Καιρός με ψιλόβρεχο, μούχλα και λάσπη, σύννεφα και ομίχλη ψηλότερα, με όχι και τόσο καλή ορατότητα.

Το μονοπάτι ξεκινάει από τα Λουτρά Θερμοπυλών. Δεν είναι σημαδεμένο. Ακολουθεί τον μαύρο πλαστικό σωλήνα του υδραγωγείου. Στην αρχή είναι χωματόδρομος, μετά γίνεται μονοπάτι μέσα στην πυκνή βλάστηση, έτοιμο να κλείσει, πλησιάζει στο ρέμα και το φαράγγι, ακολουθεί δύσκολη ανηφόρα μέσα σε κοτρώνες και βράχια στο πλάι του φαραγγιού και ξαναμπαίνει στο δάσος μέχρι να φθάσει στον δασικό δρόμο. Ο δασικός δρόμος έρχεται από ψηλά και εξυπηρετεί κατά κύριο λόγο τώρα τους κυνηγούς και τους λαθροϋλοτόμους.

Η βλάστηση είναι πλούσια, κυρίως με αειθαλή: Πικροδάφνες, κουμαριές, σχίνα, πουρνάρια, φιλίκια, αριές, ορισμένα πεύκα γύρω από τα θερμά, τα έλατα ψηλότερα, αναρριχόμενα αγράμπελη και κισσό, και πολλοί θάμνοι: κουνούκλες και ασφάκες, θυμάρια, άγρια χόρτα και όλων των ειδών τα βότανα: ρίγανη, άγριες μέντες, φουσκλούνια, φασκομηλιές, τσουκνίδες κά. Ψηλότερα βελανιδιές με το ιδιαίτερο χρώμα τους αυτή την εποχή, το καφέ. Μαζί με τα πλατάνια στις ρεματιές, είναι το μόνα σχεδόν φυλλοβόλα της περιοχής.Ανεβαίνοντας άκουσα τις πρώτες τουφεκιές, που βούιξαν τα ρέματα. Αναγκάστηκα να βγάλω τη σφυρίχτρα για να μη γίνω… αγριογούρουνο. Οι φωνές και τα χουχουτά που ακολούθησαν, μαζί με τις απανωτές τουφεκιές θύμιζαν “απάτσι”. Στην αρχή νόμισα ότι το σκότωσαν το αγριογούρουνο και πανηγυρίζουν. Μετά κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν στην τακτική για να “σηκώσουν” τα γουρούνια, που πιθανόν να κάνανε “λούφα”…Ο γνωστός άγριος πόλεμος των κυνηγών με τη φύση.

Βγαίνοντας στο δασικό δρόμο συνάντησα τον πρώτο πολεμιστή – κυνηγό, ο οποίος μου είπε ότι έχει πολλά καρτέρια στο δρόμο και άρα είναι επικίνδυνο να συνεχίσω. Συνέχισα λίγο προσεκτικά με τη σφυρίχτρα και με πολύ άγχος. Με τραβούσε η θέα του χιονιού ψηλά, αλλά και το όμορφο δάσος της βελανιδιάς με τα λίγα σκούρα καφέ φύλλα και η όμορφη θέα προς τον κάμπο και τον Μαλιακό, οι εκβολές του Σπερχειού, το Λιβάρι, οι δαντελωτές ακτές.Τα όμορφα δέντρα, όμορφα κόβονται…παράνομη υλοτομία;;

Βγήκα πάνω από το βράχο, ακριβώς πάνω από τις θερμές πηγές. Η θέα, λες και είσαι σε αεροπλάνο. Κάτω τα “έργα”. Ο ΠΑΘΕ, ο Ε65 και τα έργα του ΟΣΕ, που άλλαξαν την εικόνα της περιοχής και την ανακάτεψαν κυριολεκτικα. Το μνημείο του Λεωνίδα, το Μουσείο Θερμοπυλών παραδίπλα, που όλο κατασκευάζεται, τα εγκαταλελειμμένα πια ξενοδοχεία του ΕΟΤ και οι θερμές πηγές να αχνίζουν. Παραπέρα το χωριό Θερμοπύλες. Μια αίσθηση από “αρχαία σκουριά”, ο Λεωνίδας, ο Ξέρξης, ο Εφιάλτης… Όμως τελικά τη σκέψη μου την τράβηξε αυτό το “βάρβαρο”, που ζούσα γύρω μου. Δεν μπορούσα να ηρεμίσω, να χαρώ τις εικόνες, να απολαύσω το ελαφρύ θρόισμα των φύλλων, να ακούσω το βουητό του ρέματος - το τραγούδι των Αμαδρυάδων και σε κάθε περίπτωση να μου κάνει τη χάρη να πεταχτεί και κανένας κότσυφας.…Αναγκάστηκα να επιστρέψω. Έπρεπε να ρισκάρω πολύ να συνεχίσω, αφού σε κάθε στροφή είχαν καρτέρι. Ήμουνα σε ξένο έδαφος, σε εμπόλεμη ζώνη…

Γύρισα από τα ίδια. Στην επιστροφή έκανα και λίγο βοτανική. Λέω να κάνω σιγά σιγά τον βοτανικό μου κήπο με τα αντιπροσωπευτικά είδη της χλωρίδας μας. Κάτι θα καταφέρω…Τα γίδια μόνο μέσα στα ξενοδοχεία δεν μπήκαν… Έπιναν το ζεστό νερό μέσα από το φράχτη. "Το πίνουν γιατί είναι αλμυρό" μου λέει ο τσοπάνος... Δεν το ήξερα… Ζώα και άνθρωποι απολαμβάνουν τις θερμές πηγές, ο καθένας με τον τρόπο του…Να λοιπόν μια ακόμα χρήση του θερμού νερού, εκτός από τη γεωθερμία… Να ποτίζουμε τα ζώα μας

Στην εικόνα των σκουπιδιών στα Λουτρά θυμήθηκα το παρακάτω σχόλιο, που είχα βρει στο http//www.astrologicon.org και το είχα ξαναδημοσιεύσει:“Σκουπίδια, σκουριασμένα σίδερα, τσιμεντάρισμα κλπ, συνθέτουν την εικόνα της εγκατάλειψης του "έλαμωρετώραδενβαριέσαιναπούμ" που μας χαρακτηρίζει ως ραγιάδες.

Ντροπή στους δημότες της περιοχής........Δεν θα μπορούσε δηλαδή ο δήμος της περιοχής να είχε φτιάξει κάπως το μέρος;

Δεν θα ήταν όμορφο, τα νερά πριν χυθούν - χαθούν στην θάλασσα να έπεφταν σε μία (πετρόκτιστη) πισίνα, όπως γίνεται και με τα θερμά λουτρά της Αριδαίας;

Δεν θα ήταν όμορφο γύρω από την πισίνα αυτή να υπήρχαν φυτεμένα δένδρα, λίγο πιο πέρα από την πισίνα να υπήρχε κάποια καφετερία με τραπεζάκια και γενικά ένας όμορφος χώρος που και κόσμο να τραβάει, και χρήμα να αποφέρει στην περιοχή;

Δεν βαριέσαι σου λέει καημένε. Αυτά είναι για πολιτισμένους ανθρώπους.
Μήπως θα ήταν καλύτερα να το πάρει κάποια ξένη εταιρεία να το εκμεταλλευτεί, αφού εμείς είμαστε ανάξιοι, και να προσλάβει και μερικούς Έλληνες για κηπουρούς ή καθαρίστριες ...”
Διαβάστε περισσότερα σ' αυτό το άρθρο...